74 og hoppad næpet og varsamt burt paadet grøne. Men ho slepte greini att og vilde til aa detta attlenges, avdi ho støkk av gamle Korsberg, som sat attum busken i skuggen under løveggen. Augo i den gamle stuten glinsad av gir, og han stirde so sterkt den vegen, husbonden var faren, at han slett ikkje haattad Alvhild. Ho hadde aldri set han flina so ubljugt! Braadt sette han i ein stutt laatt, lagde seg fram gruve, strekte halsen og glaamde, som han var galen, inn under den store pilebusken, — og so med eitt spratt han upp og sette seg strak -og stiv innaat veggen att og saag so likesæl ut, som um ingen ting hadde hendt. Alvhild gjekk fram og helsad so folkelegt, som ho kunde faa det til. Korsberg berre grylsad til svar. — Denne her fine frøkni! — kvat hadde ho aa nasa etter her ute! »Kvat fyr nokot var det, Korsberg saag, som var so interessant?“ spurde ho. Interessant? — det var eit ord, som gamlingen aldri hadde høyrt fyrr! Det var mest som det tottest liggja ei ransaking i det, og no hadde han si fritid, so han slengde i henne eit nasevist svar. Men avdi det, han sa, var framifraa utoet,