77 Der snudde dei seg, og da saag Alvhild, at det var husbonden og tenestgjenta. Og ho totte, dei saag so morosame ut i dei fine silkeklædi, at ho laut læ høgt. — Men inni skogen knast og knakad det, som um eit av udyri, det nemnest um i gamle segner, for og braut tréi ned, — og det sukkadso tungt, sukkad og knakad og knakad og sukkad, so ho vart reint ræd og vilde skrika. Men ho var ikkje god til aa faa fram ein einaste laat, kor mykjet ho balad. Og nedpaa engi stod Korsberg, stor som ein rise og stiv som ein stake, og svingad knytteneven i lufti, so det gjekk byrtingar kring han. Og sukkarne vart sterkare og sterkare i skogen og knakingi verre og verre, — og ho høyrde eit maal, som jamrad seg. — — Ho vaknad braadt og sat i sengi med bankande bringa av rædsla, og kaldsveiten silad ned yver skallen. — Ho høyrde det jamra seg ein gong til. Det var i romet attmed, der den vesle gjætslegjenta laag. — Ho drøymde visst eitkvart fælslegt, den stakkaren, so det var best aa vekkja henne. Alvhild gjekk stillt fram til døri og let upp. Ho ropad ein gong — og so ein gong til. Og so reiste det seg ein kvit skapning upp or sengi og kom berrføtt fram til henne, og Korsberg sitt