78 gruggne maal sa illslegt, at ,sovorne storfolkungar skulde daa gaa og stikka nosi upp i alt slag og! — Ho kunde gaa og leggja seg, ja, og lata andre folk faa vera i fred!“ So skauv han henne innatt i romet hennar og slo døri att. Men heile natti sidan fekk ho ikkje blund paa augo, men laag berre og skalv. Og strakst um morgonen etter fôr ho av garde so fort, at ho gløymde det gode akvarell-motivet, ho hadde tenkt seg til aa maala av. Kona i huset rodde henne yver viki til eimbaatsbryggja, og paa vegen nemnde Alvhild, at ho var vorti so daatt med i natt, daa ho høyrde ein kar snurka i kammerset attmed. Det hadde visst voret Korsberg, — ja ho høyrde han tala og. — Kona sa eitkvart argt fyr seg sjølv. So beit ho tennerne saman og tok i med aararne, so vatnet fossad fyr stemnet. — Fru Petterqvist og Ragnhild kunde ikkje nok laata væl yver, kor frisk og lubbig og raudleitt Alvhild saag ut, daa ho kom heim att. Herre gud, kvat under den mjølki og den landlufti endaa kunde gjera! Og medan Ragnhild, som var husraadig av seg, gjekk ut og lagad ettermiddags-kaffien, fekk mor og dotter ei fisle-