80 etlar seg hertil paa avskils-vitjing i kveld. Han hev fenget ein betre plass, og eg vil ikkje staa i vegen fyr hans karriére!% Ho skjeglad burt paa Alvhild og vilde sjaa, korleids ho tok det. Alvhild berre saag upp av mynstret, ho hadde teket til aa teikna. „Du gav han vel eit godt vitnemaal, mor?“ »Framifraa!“ sa fru Petterqvist. „Han er daa slikt eit dugande ungmenne!% „Aa hja, — han dansar guddomelegt“, sa Alvhild; „men han segjer ingen ting. Han er visst litt tosken!“ Det lettad ein stein ifraa morshjartat. Tosseskap var det einaste, Alvhild aldri kunde tilgjeva, og vitsemd det einaste adelsmerkje, ho hadde vyrdnad fyr, — ifraa dei greivelege og nedetter. — — Ekström kom, nyrakad og i sin finaste bunad. Alvhild talad med han um handel og framtidsvonerne paa hans livsveg og vaktad so væl paa, at det ingi togn skulde verta, at Ekström berre turvte segja ja og nei, læ litt ein gong imillom elder sjaa undren ut og spørja: „tykkjer de det?“ — med' han sat og smaasveitad og sveivad paa den nye hatten sin. So spurde fru Petterqvist, um dei ikkje skulde ta seg eitkvart til. Kanskje skulde Alvhild spela litt?