81 Alvhild reis strakst upp og gjekk til flygelet, sa i farten, at ho ingen ting kunde, men vilde gjerna gjera sitt beste og vonad, at dei tok det fyr det, det var. — Ekström meinte, at ingen kunde spela betre enn frøken Alvhild, og bad um litt av Chopin. So byrjad ho med bergeus'en — den der, de veit“ — Fru Petterqvist blinkad til Ragnhild, og so gjekk dei tvo ut. Ekström nyttad høvet og freistad med ein og annan sukk, med' han stod og studde seg imot flygelet og let dei vakre augo sine leika imot Alvhild. Ein gong, daa det kom ein akkord, som han trudde var slutten, vaagad han seg til med eit skjert — „frøken Alvhild!“ Men frøken Alvhild gjorde eit uppattertak og svarad berre med eit halvt augnekast, som tydelegt sa, at ho ikkje skynad, kvat han no meir kunde ynskja. Ho gjorde daa sitt allra beste fyr aa halda gaman gangande! Daa berceus'en var slutt, sa Ekström difyr ingen ting annat, enn at stykkjet var vænt, sukkad, reis upp og vilde gaa. Han takkad fyr all godvilje, det hadde voret synt han der i huset, so lenge han hadde voret der; vonad, at han einkvar gongen fekk sjaa frøken Alvhild att, og bad um hennar fotografi. Og daa ho rette Adolf Paul: Blindebukk, 6