83 hadde skrivet under pakti og gjevet sitt heidersord paa, at han aldri skulde gaa god fyr andre: utan vermori sitt løyve, — daa vart dei vigde. Og so gjorde dei ei liti brudlaupsreis til Petersborg. Lenger kunde dei ikkje reisa, og berre ei vika. skulde dei vera der, for Stormbom kunde ikkje: lenge vere burte ifraa handelen sin. Tridje dagen kom dei longe att. Ulukkelege saag dei ut baae tvo; vener og uvener vart forvitne og vermor sutfull. Men /o hadde visst gjort, kvat ho kunde fyr dotteri sitt beste, hindrat henne ifraa den daarskapen aa gifta seg med eit vakkert andlit og trygt hennar framtid. Og so skreiv denne her doktaren og spurde um gjenta si fyretid! — Naa! — Den inkjevetta uti skjeri var mi sann ikkje nokot aa tala um, og nokot verre hadde ikkje hendt henne, ellest hadde ho fulla sagt det til mor si! Alvhild var mi sann ikkje den, som gjekk og bar paa ein løyndom. Blind som ho var, den gode mori, fyr alt utan um dei kvardagslege smaating, saag ho ikkje den ank og otte, som fekk dotteri til aa vera so lytelaus og likesæl, men heldt det berre fyr verknaden av det framifraa uppelde ho hadde kunnat kosta paa henne. For fyrr gjenta reiste