84 ut og fekk daning, var ho so lettlivad og ustyrleg som andre. Og Alvhild hadde gravet ned løyndomen sin so væl, at ho snaudt nok kunde faa liv i han att med heile det symbolske boudoirapparatet sitt. Men — som sagt — doktaren leit ikkje stort paa fru Petterqvist si yvervitning i saki. Og Alvhild si lyteløysa gjorde saki endaa meir mistenkjeleg fyr han. Han kjende seg litt flat, daa han gjekk heim etterpaa sin uhepne debut til hypnotisør. „Eit slikt dækels kunstkabinet!% murrad han. »Ho kann daa verkeleg hykla. Her um dagen for ho i kring som eit ovvedr og bar seg som eit galet menneskje, — og no hadde ho teket paa seg melankolien sin heile majestæt og skulde imponera. Og brydde seg ikkje tæret um slarvet, gu“ bevars! — ikkje tæret! Men utantil kunde ho det korso! Nei, meg lurer ho ikkje. At ho hev havt eitkvart skalkestykkjet fyr seg, med“ ho var vekke, — eitkvart, som hekk att endaa, og er orsaki til heile sykja, det er sikkert! Men det er skræmslegt, korleids folk kann lyga! Dei sjuke sjølve diktar so vakkert og lagar det 'vonda so vænt aat seg, eine gongen so og