90 tjukka, og daa var det betre aa vera ute i open sjø. Ho freistad likevæl aa gjeva den norske damen ei so klaar skildring som mogelegt av alt det væne, som gjekk i missen. Atti staden fortalde hi um reiserne sine, og soleids vart det ei lang, trøysam røda. Den framande lagde ifraa seg den boki, ho hadde leset i, og so kom Alvhild til aa kasta eit auga burtpaa tittelen. Ho kvapp upp. : „Kvat er det?“ spurde ho snøgt og rette ut handi etter boki. Den andre sluttad braadt med aa fortelja um Lago Maggiore og Isola Bella og saag ein augneblink paa henne, undri yver den snaale tonen ispursmaalet og den uro, som dirrad attunder. So svarad ho: »Det er eit debut-arbeid, men eit mykjet talentfullt og lovande. Visst litt vaagsamt og vyrdnadslaust som hjaa dei fleste ungdomar, men trøysamt i minsto.? Alvhild peikad paa forfattaren sitt namn. »Eg vart ein gong kjend med ein, som heite so — i Berlin — fyr fleire aar siden. Det var ogso ein ung nordmann. Men han skreiv ikkje; han gjorde eigenleg ingen ting, tykkjer eg minnast.“