91 „Daa ; er det visst han,“ sa den norske damen. „Det hev voret hans sterke sida aa ingen ting gjera annat enn toskeskap like til no, — dersom ein ikkje ogso vil rekna denne boki til det same. Aa, de kann tru, at folk der heime talar um hans storverk, — ja, no er han teken til aa tala um dei sjølv ogso. Han er lausmunnad um nokot av kvart, men er langt ifraa nokon daaleg kopi af Seine-byen sine sælt avlidne kunstnarbohémar, som me hev havt altfor mange av der heime. Han dreg nytte av dei andre sitt arbeid; dei brøytte veg fyr ein friare tone, og han høyrer til det hepnare ættledet, som kann spasera inn igjenom den murriva, dei andre hev gjort. Og han hev famnen likso full av gode voner, som han hev munnen full av ovmod -— og gamalt bohém-kraakemaal. Naar han hev slipat av seg dette siste, so kjem han nok til aa kunna utretta eitkvart.“ : Alvhild svarad ingen ting; ho berre sat der utan aa høyra paa og stirde paa bokpermen, — paa det namnet der, som ho endaa aldri hadde nemnt til nokon; troll-ordet, som opnad portarne til det draume-paradis, ho svanad saknaden med fyr det, ho hadde mist, og der ho irøyndi hadde voret Eva.