92 Ho slapp halda ved med samrøda. Eimbaaten vart braadt med eitt liggjande still. Tjukka var yver dei — mest utan nokot varsi, og dei vitskræmde passagerarne flokkad seg kring kafteinen med spursmaal, som han ikkje kunde svara paa, og freistad tydskapen hans hardt. — Naar han trudde, dei kunde vera framme? i — Ein time, tvo timar elder fireogtjuge timar — kvat visste han! — Denne her bannsette tjukka let seg i minsto ikkje kommandera! Han sette ein mann framme til aa passa paa med loddet, let maskinen gjera eit slag fram og eit slag attende, med' eimflyta lét alt i eitt. So gav han kommandoen til styrmannen, rende ned i salonen, talde ei gamall frøken til aa spela eitkvart paa pianoet aat dei andre; fekk den eine til aa driva tidi med eitt og den andre med eitkvart annat; sagde stutt og fyndigt, at han ikkje aktad aa gaa inn til Hangö, fyrr enn det vart klaart; svor paa, at det var ingen faare paa ferde og bad, at passagerarne ikkje maatte hefta nokon av farty-folki med tarvlause spursmaal. — Kvat han kunde gjera, det skulde han gjera. Dei kunde plent lita paa han, men dei skulde — fa'n hakke — gjeva han fred! —