94 blink hadde ho endaa til voret so vaagsam, at ho var lika hendt og gav etter fyr den innestengde hugen til aa vera sjølvstyri til gagns ein gong, — sjaa og høyra eitkvart æventyret, — vera med i eitkvart reint framifraa undarlegt, som ho sidan kunde hugsa i lange, lange tider og skjelvande av fysna skriva endelause brev um til sine beste vener. Ho hadde daa verkeleg ogso raakat uppi nokot og trudde, det skulde verta upptaket til ein heil livs-roman. Og ho vonad endaa det same, berre tidi hadde voret til, at han kom att! Men det hadde ho ikkje skrivet ei linja um til sine beste vener. Og det skulde vera berre ei vanleg ungkarsdaad! —- Kvat var vel ho daa — kvat var vel ho daa! — — — Um ho endaa hadde laant boki! Det var so nær aat, at ho skulde be um henne — fleire vendor. Men den andre kunde snart ha fenget mistankar, naar ho var so sers forviti. — Og litt rædd var ho ogso, at ho skulde faa vissa fyr det, ho ikkje vilde vita, — men som ho laut faa greida paa, um det so skulde kosta aldri det! Ho vart meir og meir uroleg og gav slett ikkje gaum efter, at ho vart aaleina paa dekk.