95 Daa mannen kom burt og spurde, korleids det var med henne, beit ho aat han, so han hadde seg vekk strakst. I tankarne samanliknad ho mannen med helten i sine draumar. Og med giftarmaalet til myrk bakvegg lyste draumen fram att til det gamle, han hadde voret. Otten kvarv og gleid yver i veike draumsyn. Time etter time dreiv ho att. og fram paa dekket utan aa trøyttna. Skodda hekk tjukk, kvit og tung som ein samankovd røyk yver vatnet, vætte dekket, riggen og mastrene, tettast saman til tunge dropar, som langsamt kom glidande nedyver, slepte seg og klaskad i dekket ein fyr ein. Eimen frøste kokheit or ventilarne, utoleg avdi han ikkje fekk bruka si magt, fara inn i cylindrarne paa sin lovlege veg og driva fartyet fram, berre fram, med full kraft. Berre no og daa gjorde propellen eit — tvo — tri slag og sparkad baaten nokre famnar fram —. elder rykte han eit tak attende or nærleiken av den løyndoms-. fulle faare, som manden med loddet spæjad etter og varnad fyre. Eimflyta lét, rædd og leitande. Ei onnor flyta svarad einkvar staden langt burti tjukka. Graatmildt sangrad dei sin elskhugs-duett utan nokorsinne aa koma einannan nærare. Fredlaus vankad den einslege Alvhild att og: