96 fram, utan at ho rett visste kvifyr; at og fram imillom kommandobrettet og salondøri. Og paa brettet framfyr roparen stod kafteinen paa post, nervøs og utoleg, brukad kikarten til ingi nytta, kommanderad ned i maskinromet, vittad til rormannen og lydde etter kanonskoti ifraa Hang6-fyren, som ein ikkje kunde sjaa ein blink av. Utydelege og sprengde balad dei stakkars krutsmellarne seg fram og gjorde, at kafteinen kommanderad snart eit slag fram og snart eit slag attende, med' rormannen stod der og lagde øyrat til og skulde styra etter skoti. Og natti gjekk, og dagen rann, men tjukka laag der lika tett og vaat. Daa tok det med eitt til aa glisa der midt uppi; ein frisk pust kom farande som ei glad von einkvar staden ifraa, gjorde ein liten glytt fyr ljoset, og med ein gong var alt klaart. — Kafteinen reiv i med eit vælnøgd kommando-ord; rormannen tok trauste tak i ratten, og med full fart strauk eimbaaten beine vegen inn i hamn. Den braade utløysingi var som eit godt varsl, totte Alvhild. — Uroi. kvarv med skodda, og ho saag ut yver havet, som glittrad imot henne, fritt: og ubundet som det laag der og bivrad under solguden sine gloande kyssar. Det er, naar vaar-isen just hev smeltat, og havet ligg der skirt som ei møy, og solguden kjem smygande og fell yver det, at det sveiper seg so