97 blygsamt inn i eit brudeslør av vaardogg og dimma og ligg der i urofull vent med skjelvande bringa. Lint løyser daa den utolege elskaren det løynande slør, og braadt, forare enn tanken, er han yver det, gyt med eitt ut sin gyllte straalerikdom i eit vidt og brennande famntak, medan havet breider seg ut i ei einaste uendeleg dirring og ligg der og tek imot og før fram ei heil verd med leikande ungar av skuggar og ljos. Det lukkelege havet! Men det hender, at soli gjeng attum hausarne og narrar sin kjærast fyr den sumarvarmen, han lovad, — og ville vindflagor slær sund den glinsande flaten, som solguden sin kjærleik ikkje meir bryr seg um aa lokka glittrande fargeskifte av. Og vetteren kjem og bind dei livande baaror so fast med sin iskalde neve og breider det kvite liklakan so tett utyver, at ingi solstraala hittar veg til det lengtande djup med von um den nye vaaren. Og alt vert so stillt, at endaa til stormen vert ein vælkomen ven, kor vond han er i sin velde, berre han bryt ein aldri so liten brest i isen — ein aldri so liten veg fyr livet, same kvat skikk det er paa det. Og draumen um vaaren sin rikdom, som dirrad der nede i djupni av minne, grev seg blygt fram og gled seg i den få í Adolf Paul: Blindebukk,