98 mest fategslege røynd, berre han ikkje i all æva treng verta verande ein draum. — — — Daa Alvhild saag att reisekameraten sin, bad ho so lauslegt um aa faa laana den boki hjaa henne. Ho vilde berre blada i henne litetvetta; ho skulde strakst faa henne att! — Ho laut sjølv undrast paa, kor likesælt ho fekk det til aa segja det. Men ho kunde ikkje hjelpa, at ho dirrad paa handi, daa ho tok imot det vesle heftet, og litt braadare enn sømelegt kunde vera gjekk ho stad og sette seg i ei kraa, der ho kunde faa vera i fred. I boki var det paa lag ei tylvt smaastubbar med meir elder minder freistande titlar. Ho bledde paa maafaa att og fram, las litt her og litt der. Braadt let ho boki siga ned i fanget. Der var det! — Dei ordi kjende ho att! Han hadde altso vaagt seg! — Men han hadde vel likevæl voret varsam — — ikkje voret so tydeleg, at det kunde støyta nokon — — Det smaaskrattad i henne. »Det kann daa ingi menneskje ottast, at ei simpel liti borgarfrua som eg skulde vera verdig til ei slik æra! Og namnet hev han vel ikkje —? Han skulde berre vaaga!“ Men 'det var greidt, — det var eit nidskrift