99 naturlegvis, der forfattaren sjølv stend attum kvart ord og hemner seg paa dei kvinnor, som anten hev gjevet seg i hans vald elder ikkje hev viljat gjort det, — hæder deira nautne trurøkna elder strir fyr deira lasteløysa, alt med“ han væltalande forsvarar si eigi iblanding i spursmaalet, slit karslegt sund si blødande bringa og syner fram nokre av sine eigne lyte, so han med godt samvit kann faa bokføra hennar. Og gløymer berre aa nemna namnet. »Namnet — tenk um han hadde vaagat —!“ I full illska slo ho boki att utan aa sjaa etter, um han hadde nemnt det. Aa lesa er eit vandt arbeid. Og fyr eit „danat“ menneskje fell det mest alltid verst, for det hev ein uklaar otte fyr aa missa nokot av si godtkjøps sermanns-røynsla, naar det vert paaverkat av forfattaren. Dei ferdige synsmaatarne er so laglege i det daglege livet! Hev ein dei, so des ein berre tittelen og bryr seg ikkje um resten. Men ein hev havt boki i hand, og ein kann tala litt um henne, — og det er hovudsaki. Alvhild hadde ogso slengt boki ifraa seg. Men nyfikna etter aa faa vita, um han hadde nemnt namnet hennar, fekk henne til aa ta boki fit — Gud skje lov, han hadde ikkje gjort det!