103 kinesisk mur av gode seder var sett upp i kring hennar rikdom av ungdom og liv, og det var aldri verdt, at han freistad rikka den muren. Kvar aldri so liti sprikka, han sette, dyttad ho strakst att, med det ho sa: „Det gjeng ikkje an“, og alle hans gode grunnar braut av seg odden imot denne einaste motgrunnen hennar. „Det gjeng ikkje an!“ — attum dei troll-ordi stakk i tusundtal av vyrke fyretolor av far og mor fram fyr hans fantasi, medan gamle kringmælte guvernanteskrymt med brillor paa kroknosi yrde fram og fylgdest av verdige sedelærarar med milda og godleik i augo, kristeleg kjærleik paa lipporne og aalmennyttig i svart med gullsnitt innbunden livsvisdom i neste hender! Han fekk sovorne visioner, den stakkars unge nordmannen, av hennar „det gjeng ikkje an, at han slett ikkje torde fretta „kvifyr“? Men inni seg svor han med ein dyr eid, at han endaa skulde læra henne, at alt gjeng an, — det fekk kosta, kvat det vilde! Ho var nokot nytt og uvanlegt. Hans nyfikna vart sers freistat til aa koma nær ei sovori liti familie-vækja eingong! Det skulde rett vera moro, og kann henda det med same kunde vera eit lønande studium, — gjeva han eit godt motiv,