104 til han eingong skulde trø fram med sitt tillegg til kunnskapen um menneskjenaturi. Han var ikkje strakst sikker paa, korleids ho laut takast. Men fyr det fyrste gjorde han seg til hennar gode kamerat i vanleg meining. Han fylgde henne altso i teatri og paa konsertar — stutt sagt: alle stader, som ein ung mann kann fylgja ei ung dame, naar dei er tvoeina. Men vilde han meir, so gjekk det ikkje an! Vera med han ute og éta til kvelds, etter dei kom or teatret, vilde ho plent ikkje. Ho hadde høyrt, at i Berlin kunde ein ingen stad gaa utan aa raaka landsmenn, og kom det ut, at ho hadde voret tvoeina med ein ung herre paa restaurant, so vart ho ulukkeleg! Men korso kjærde ho yver, kor leidvoret ho hadde det, og kor skiftelaust Berlins-livet var. Og naar han svor paa, at det ikkje var sant, og gav henne girande skildringar og vilde faa henne til aa vera med og til aa lata alle barnefurdor fara, da vart det glans i augo hennar, og ho høyrde væl etter kvart ordet. Men naar han sluttad, so sat ho der justsom fyrr og høvde so godt til den stille leidskap i pensionssalonen, at ho turvte slett ikkje segja: ,det gjeng ikkje an!“ Han skynad det korso. Ein gong gjekk ho lenger, enn ho var van