105 aa gjera. Just som han var midt i sine skildringar og freistingar, sa ho: „Ja det tru eg væl! — De mannfolk, de hev det so gildt, de, at de kann gjera, kvat de hev hug til!“ — Og so spratt ho upp og gjorde i kjæta eit litet hopp. — „Den, som hadde voret eit ungt mannfolk!“ sa ho. „Ver de glad, at de er den, de er!“ sa han og saag vyrk ut. Men med same for ein tanke yver tunga. hans: ,De kann daa klæda dykk ut til karmann, og so gjeng me paa æventyr som tvo gode kameratar!% Og tenk — def var ho strakst med paa! Han svor imillom tennerne yver, kor stort. fe, han var, som ikkje fyrr hadde komet paa dette. Det maatte han daa ha visst! — Ei sovort danad ung gaas, — det maatte daa plent vera ein heil masse unyttige og uturvande aatferder, skulde ein faa henne til eitkvart, um det var aldri so vanlegt! — Det vigtigaste fyr henne var naturlegvis, at det vart mykjet stas med allskens urimeleg romantisk løyndom og mutor, forklædning og sovoret tull, — daa var ho nok med paa kvat som helst! Tenk, at han ikkje hadde komet paa det fyrr! — Men no tok han sin mun att, sette seg samstundes til aa lyga i hop den eine soga verre