106 enn hi um alt det undarlege, ein kunde raaka uppi soleids i ein ,verdensby.% Og han vilde som ein god ven raada henne til aa nytta eit høve, som kann henda aldri kom att, og — kven veit — skaffa seg minne fyr heile livet! — Forklædd maatte ho naturlegvis plent vera, endaa det hadde sine vandskar med det! Men ho kunde rett faa av hans klæ); for dei var daa lika store. Ja, og ho kunde klæda seg um heime hjaa han, so fekk aldri eit menneskje greida paa heile historien ! Hennar orsaking um, at „det gjekk ikkje an“ møtte han med eit sovoret heidersmanns augnekast og eiso trurøki vilkoring um, at ho kunde lita paa hans finkjensla, at det vart ja, utan at han rett visste, korleids det bar til. So gjekk dei heim til han og leitad ut ein høveleg bunad aat henne. — Men han skulde staa utanfyr døri, med' ho skifte — ja, det var plent naudturvelegt! — Isj — sovorne ceremonier! Kameratar millom! Ho kunde skifta attum skjermen. — Jau, det var plent naudturvelegt! — Justsom ikkje han hadde set ei kvinna halvklædd fyrr! Det var vel ikkje heile verdi. Ellest kunde han snu ryggen til — ja, ho kunde