107 ` lita paa, at han skulde ikkje snu seg att, fyrr han fekk lov! Ho treiv parasollen og vilde gaa. Men det maatte ho daa ikkje, og han smatt ut. Der stellte han seg upp attum .døri, lagde øyrat til og lydde; lydde etter taasingi innanifraa. No knappad ho upp, — no fôr ho or kjolen og la han ifraa seg, — no hekted ho upp og slengde ifraa seg eine klædplagget etter det andre. For ei vanheppa, at han berre kunde bruka øyro! Ho var visst avklædd no! — Han freistad glytta igjenom lykleholet; men det hadde ho hengt eitkvart fyre. Endeleg var ho ferdig, og han fekk koma inn att. „ir eg no bra Han beit seg i lippa, at kan ikkje skulde læ. „Framifraa! De er ein so vælvaksen ung mann, som ein vil ha han! Men halsduken lyt eg faa lov til aa knyta litt onnorleids, og so — treng de svortast ein grand under nosi!“ „Det skal ikkje henda!“ „Men det er plent naudsynlegt! De ser ellest ut, som de var rømd or barnekammerset. Folk kjem strakst til aa spørja etter barnetausi!“ — Ho fekk seg ein mykjet vonfull skugge paa