109 og ho var litt uroleg fyrsta. Men han var kaat og laussloppen paa finaste vis. Og imillom champagneglasi gav han henne den morosamaste og løglegaste kritikk yver alle dei stader, dei hadde voret paa, og dei menneskje, dei hadde raakat saman med, og det heile la seg til rettes i hennar minne soleids, at det vart baade gildt og reint æventyrlegt. Han tok henne med storm, soleids som han kunde leggja sine ord til rettes og halda gaman. Og ho saag paa han med slike tryllte augo, at han ikkje kunde lata vera aa freista, um han kunde koma henne nærare. Men daa viste ho han ifraa seg so kaldt og fast, at han laut gjera seg reint haal fyr aa halda gamanet gangande og faa henne blid att. — Endeleg vart det tid aa gaa heim, og han fekk lov til aa fylgja henne like til porten. Der vart dei standande. „Aa — portlykjelen! Den hadde ho gløymt — heime hjaa han. Ho hadde daa klædi sine der. Og ringja paa portnaren torde ho ikkje; det vilde verta æveleg skandale, um folk fekk vita, at ho kom heim so seint og soleids tiltaklad! Og staa aaleina der i gata, med' han sprang etter lykjelen, det torde ho helder ikkje! — Det var ingi onnor raad: ho laut fylgja med! —