110 Tagalle fylgdest dei, kom heim til han, og han kveikte ljos. Ho sette seg i sofaen, trøytt og til inkjes av den lange gangen og mælte ikkje eit ord, berre stirde med store, svevnuge augo fram fyr seg. So gleid hovudet hennar ned imot sofakarmen; han lagde ei kodda under det, breidde eit plagg yver henne og sa stillt, som um ho longe sov, og han ikkje vilde vekkja henne: ,Sjaa so — kvil dykk litt her fyrst. So kann de gaa heim — sidan.“ „Berre eg ikkje sovnar — og gløymer det,“ gjeispad ho svevnugt. Ho saag so freistande ut, der ho laag, at han var aat og vilde kyssa henne midt paa munnen. Han heldt det ikkje ut lenger! — Men so hugsad han, kor stutt ho hadde voret paa det fyrr um kvelden, so han fekk lata henne vera. Det kunde reint øydeleggja altsaman, tenkte han, — og ufint var det aa misbruka gjestmildskapen og! — Ho laut takast varsamt. Sømeleg fekk ein vera like til siste augneblinken. — — Han bles ut ljoset og gjekk stad og lagde seg paa sengi. All ro var justsom burtblesi med den vesle ljos-logen. Den underkuad bringe-vermen slo ut