12 til aa tru, at han slett ingi gali meining hadde havt. Nei slett ingi. — Det var berre uroen fyr henne, som hadde fenget han til aa risa upp, — slett ingen ting annat! — Det kunde rett henda, at ho, som var uvan med so mykjet stræv og uppstyr som i kveld, braadt kunde vera falli i uvitt, sidan han ikkje kunde høyra henne draga pusten meir. Var det ikkje hans pligt aa sjaa etter, korleids det stod til med henne! Og det var berre det, han vilde; inkje annat! Dei mjuke kjenslorne, som hadde komet so sniplegt yver han, heldt han so fast, at han brukad heile sin umtanke fyr ikkje aa kveppa den stakkaren, som laag uvitad burti sofaen. Han var ogso so heppen, at han naadde fram utan aa renna imot nokon ting. Lutad han seg so ut yver sofaen og lydde. Men han høyrde ingen ting. — Han rette ut hendi — Sofaen var tom. — Kvat i all verdi! — Var ho ogso ute paa opendagings-reis og stod og heldt anden einkvar staden? — Elder etlad ho seg til aa røma? Elder — Kvat i all verdi vilde ho — — kunde ho vel meina? Han vende braadt attende og tenkte no ikkje lenger paa aa akta seg fyr brak. Paa vegen fekk han eitkvart like i fanget.