113 Eit stutt litet rop — og utan aa vita, korleids det hadde boret til, klemde han ein mjuk, varm kropp inntil bringa, — kjende eit annat hjarta banka imot sitt eiget, — andre aadrar slaa i kapp med sine. Utan eit ord drog han henne endaa fastare innaat seg, lyfte henne paa sterke armar og bar henne med seg til heimvistet fyr hans draumar. Og ho stridde ikkje det minste imot. Han raakad henne eit par gonger seinare, men berre fyr aa roa henne. Nokor sers interesse av det hadde han ikkje! Kvat det hadde lukkast aa faa fram or mumie-røyve kring det gode uppelde, var berre vanleg glæ sentimentalitét og ellest den skire inkjevetta. Det flokutte og vande ved tingen hadde interessért han; men det sermenne, som so kom fyr dagen, hadde ikkje nokor lokking med seg, og kunde helder ikkje gjeva han nye uppgaavor. Det heile vart berre uppi den taktiske vandsken aa faa henne i si magt. Ho skynad ikkje kunsten til aa halda han fast, og naar dei hadde raakast nokre vendor, so gjekk han fyr alltid. Men han lovad, at han skulde koma att. Adolf Paul: Blindebukk. 8