115 kom og bad henne so vyrdsamt um hennar hand, gjekk det rett ikkje an aa segja nei! Baade fyr det og avdi ho vilde lyda mor si, so tok ho han. Men det var med den baktanken, at naar den, ho ventad, kom, so vilde ho lata seg skilja, justsom ho hadde latet seg vigja, — baae deiler var berre ein formalitét. Og liksom ho ved vigsla hadde sagt til mannen: „Eg hev gjenget inn paa aa ta namnet ditt og gjevet jaord til, at presten kunde lysa signingi yver oss, men ikkje tæret meir! At eg ikkje elskar deg, det veit du fyrr. Og du Veit, kvat elska er! Men lat oss vera gode vener“ — so hadde ho etlat seg til aa segja til han i skilsmaals-stundi: „No er han komen, han, som eingong fekk min elskhug. No kjem han og vil ta sin rett, og no tek eg min fridom att.“ Og mannen hadde fenget vera nøgd med det eine likso væl som med det andre. Stakkars Alvhild! Etter den natti, han hadde greidt so væl ut um i boki si, hadde ho verkeleg voret hans eignelut med likam og sjæl. Ho hadde aldri tenkt seg annat enn aa lata odde vera jamnt og halda ved med den leiken, som lagnaden hadde ført henne uti.