116 Og naar han sidan reiste ifraa henne og attaat gjorde eit lovbrot fyr aa faa eiga henne — eit brot, som han laut røma fyr —, og han so skreiv avskilsbrevet og svor henne truskap so dyrt, so hadde ho ventat og vonat, at han verkeleg skulde koma. Koma att justsom den mystiske mannen i „Fruen fra havet“ og krevja att eigendomen sin og ta henne med seg langt burt til det store ukjende. Aa — Ao skulde mi sann ikkje vera so umansleg som Ellida; /o skulde nok vaaga det! Den stakkars heilen hennar, forreden av romanbøker og høgare daning, hadde verkeleg voret teken av ei slik synkverving. Og paa den hadde ho livt i staden fyr aa lata det framfarne vera gløymt og gaa fullt upp i det, som var — det, ho verjad seg imot med nebb og klør! Men no, naar ho sat der hædd av han, som ho hadde ventat paa, no tok med eitt den tanken henne: ,,Brevet! — tenk, um def ogso berre var eit av fantestykki hans. Tenk um han hadde loget?!“ — Ho laut ha vissa fyr dette. Ho gjekk strakst attende med boki til eigarmannen, takkad fyr laanet og so lika sæl, som ho kunde faa det til, spurde ho den norske damen, um ho kjende forfattaren personleg. Elder