117 um ho visste, um han hadde voret lenge i Amerika. „1 Amerika!“ skrattlo hi. ,Nei — berre i fantasien! Er det den novellen, de hev leset?“ spurde ho. Alvhild negtad det og sa tittelen paa den andre. pÅa so, no — det er berre ein ufullnøgd sveinkalls-fantasi. Usann — og uppskrøyvd! Forføringi er daa plent umogeleg; soleids gjeng det aldri fyr seg! Ei ung vækja av betre folk gjeng ikkje heim til ein ung mann og skifter klæd og gjeng so med ut paa æventyr. Def hev han aldri røynt. I eit cabinet particulier — etterpaa ein splendid souper — det hadde voret naturlegare!“ „Ja, eg — eg veit ikkje,“ stotad Alvhild. „Ellest hev nok novellen sin verdleike,“ sa den andre. > ,Sers interesse hadde det fyr meg aa sjaa, kor sikkert hans kvinnekjende instinkt skynad til aa ta henne paa rette maaten ifraa fyrst til sist, so han ikkje støytte hennar ovdanad kjensla av det, som „ikkje gjeng an.“ Hadde han ikkje teket det so fint og smaatt um senn, men strakst synt, kvat som i han budde, so hadde han fenget stadet der med skammi. Nei — den andre forteljingi burde de ha