119 fram gruve i sofaen og grét so tungt, som ho ikkje hadde gjort paa lenge. — Romanen hennar var dotten sund, mole fyr mole. Taarorne skylde burt siste resten, og att var det berre ei daarad kvinna, hædd og avklædd. Og kvat som verre var: ho laut segja seg sjølv, at ho hadde gjort endaa verre svik ved aa gifta seg soleids som ho gjorde. — Han hadde loget fyr henne, og han hadde reknat ut, at han berre kunde koma ut or spelet med ei naudlygn, — det var alt. — Han hadde ikkje eingong bundet henne; ho kunde godt ha skynat samanhengen. Men ho hadde . bundet seg sjølv med si ov-øre innbilling; ho totte, det skulde vera so romantisk aa verta hovudmannen i eit mystisk elskhugs-drama. Og eit so uventande slag i andlitet hadde voret turvande til aa tyna hennar grillor. Dimma, som ho so lenge hadde leget til ankars i, lettad no med eitt, og i ein augneblink saag ho fritt og klaart, kvat kos ho skulde styra, — saag, at ho maatte gjera godt, kvat ho hadde forbrotet. imot mannen. Ho sette seg fyre, at ho vilde gjera det, — dersom ho berre kom med livet or doktararne sine hender. Men eimbaaten gleid fram yver Austersjøen, fram med den sandlendte Meklenborg-kysten,. og