120 snart synte Travemiinde-fyren seg i himmelsynet og fortalde, at dei hadde ikkje so rett langt att aat hamn. Alvhild leitad upp mannen, som stod der einsleg paa atterdekket, og bad han orsaka hennar utydskap imot han, lagde armen i hans, dreiv att og fram med han, frettad og lagde øyra til alt, kvat han sa. Han tok væl imot hennar braadt paakomne tydskap, men let seg ikkje daara av han. For han visste etter gamalt, kvat han tydde og gjorde seg ingi voner. Det var berre merkjet paa den vaapenkvild, som periodisk kom att, kvar gong det hadde voret krig imillom dei. ` Han var so ofte vorten snytt i sine voner, at han hadde lært seg til aa vera likesæl, kor tyd ho var; so likesæl som han kunde, med’ elskhug og traa brann i bringa, fekk nervestrengjerne til aa dirra av nedkjøvd vitløysa og heilen til aa bløytna burt av dei galnaste fantasier. „Og du veit, kvat elska er!“ — hadde ho sagt til han paa brudlaupsdagen, daa ho lovad aa verta kona hans, men negtad han kjærleiken. Um han visste?! — Men han trudde og, at han visste, kvat slag blomstergjémande fantasiprodukt elskhugen var i heilen paa ei pensjons-vækja! Og den