121 elskhugen skulde han ikkje ha stort av, hadde han tenkt. Han skulde nok læra henne ei onnor løysing paa gaata! — Men daa hadde han just støyrt hovudet imot veggen. Og han, som trudde, at han berre høyrde ein av dei vanlege talemaatarne ved eit konveniens-giftarmaal, hadde fenget staa der med skammi og visste korkje ut elder inn, til tolmodet var ende, og storsinnet tok han og sende han hovudstup inn i dei leide uppstyr i heimen. Nei — det visste han nok etter fyrr, at ho meinte ikkje nokot sers med tydskapen, som kom so braadt paa. Men han var so fjaak imot henne, som han kunde. Og dei rødde saman heile tidi, med' eimbaaten balad seg fram igjenom Trave sine bugtingar til den gamle Hanse-byen, som laag der langt inni landet innsveipt i røyk. Den norske damen nærmad seg fleire vendor og saag ut, som ho hadde eitkvart, ho vilde segja. Men Alvhild skydde henne med vilje og - nikkad berre til farvæl, daa dei gjekk i land. . Strakst etterpaa var dei med snøggtoget paa vegen til Berlin.