124 sa nokre venlege ord. Bit kvitt linlakan vart breidt ut yver bordet; det fridde Stormbom sine augo, og han saag up. ; Han kvakk. — Det var daa ho — det var Alvhild, som stod der — ja visst var det ho — spildrende naken! — Han hadde i røyndi aldri set henne fyrr, men i draumar baade sovande og vaken. Og no drøymde han ikkje; det var ho, som stod der, likesæl um alle dei andre og raudnad av skam — berre fyr han! — — Aa, kor fager ho var, som ho stod der. Den raadville mina, som han aldri hadde set fyrr, — kor den høvde henne! Han reint aat henne med augo, og han ovundad solskinet, som flaumde inn igjenom glaset og tok hennar møyfagre former so fullt i famn. So høyrde han ein annan mann segja eitkvart, saag eit par framande hender triva tak i henne. Var ho daa ikkje hans, — hans aaleina! Kven andre hadde rett paa henne! — — Blodet steig han aat hovudet, vanvitet tok han, og i full villska vilde han springa til og tyna heilag-røvararne. Daa lét det braadt musikk inn ifraa gata: Tutarhorni skvattrad, og trumborne rumlad i krigerske rytmer, basunen skrall, so rutorne ringlad, og det lyddest taktfaste stig paa gatesteinarne.