126 daalegt dei imillom, so var det korso hans pligt aa varna henne fyr mishandling. Ja visst —- han skulde kasta seg yver doktaren, triva kniven ifraa han og kjøyra han i bringa paa han! — — Aa nei. Dei var so mange; dei vann nok med han. Dei tvo assistentarne hadde vel longe hevjat han ut, fyrr doktaren hadde fenget tid til aa kommandera: ,Hinaus mit ihm! Der Kerl ist ja verrückt!“ — Og so, naar døri vart slegi att etter han, fekk han vel høyra: „Alkohol! — Schwacher Gehirn!“ med same tonelaget som „Messer!“ just no vart sagt. Nei han laut vel vera roleg; det var daa ellest ikkje Alvhild helder, som laag der no! — Men han vaagad ikkje sjaa henne i andlitet. Han vilde ikkje sjaa, kvat ho leid elder ei. Augo hans hekk, som dei var naglad fast til doktaren si hand. — No sokk kniven i kjøtet; blodet gausad, og han fekk ei vond skjelterid. Aldri kunde han faa mod til aa sjaa kona si blø’; helder fekk ho døy, der ho laag no paa sjukehuset og pintest! Han kunde ikkje riva augo laus ifraa doktaren sine hender. Han saag eit gapande hol i hudi, saag ei hand, som arbeidde med ein kniv nedi, — som la kniven burt, treiv ei sprøyta og injicerad attimillom; turkad blodet burt med vatt-