127 dottar, som kom dansande einkvar staden ifraa og fauk burt att purpurraude av livande blod. — Fleire hender kom til. Avskorne aadrar vart knipne saman med pincetter og yverbundne med silketraad, med“ breide, taggutte hakar drog skurden til baae sidor. — Og so bar det laust att, skiftevis med kniv og sprøytor, pingetter og vattdottar, utan stans — snøgt og sikkert. Deturde av onnuge hender kring saaret; spaningi aukad, ingen sa eit ord meir, berre doktaren høyrdest kommandera: „Spritze! -— Schieber! — Seide!“ um einannan. Med eitt vart det skumt i stova. — Soli gjøymde seg reint, daa dei var midt i hardaste balet. : „Gas!“ — ropad doktaren, og i same augneblinken kveiktest ein gas-loge yver hovudet paa dei. Ein tenar sette ein glinsande ring som eit diadém med glødlampe i paa doktaren sitt hovud, trykte paa knappen til eit elektrisk batteri, og glødlampen logad upp. So lyste doktaren seg sjølv inn i skurden og heldt ved med arbeidet, som han ikkje hadde sluttat ein einaste sekund. Men paa Stormbom gjorde det heile ein sjeldfengd verkning. Han totte, doktaren i sin lange, tvite bluse med diadém um skallen var eitkvartslag heidensk ypparsteprest, som med hjelp