128 av smaaprestarne gav guddomen sin eit soningsoffer. Og offeret, som laag der, var hans eigi kona; han hadde ikkje kunnat berga henne ifraa dauden; — hans von um eingong aa faa eiga henne var vorti til inkjes i ein augneblink. Stiv og styrd stod han der og stirde paa prestarne sine hender, som gjorde einkvar mystisk ceremoni yver offeret; det kjendest, som det døydde eitkvart inni han, — eitkvart, som var centrum i all hans livskraft; han kunde ikkje, tenkja ein tanke meir, ikkje røra seg til nokon ting. Kor lenge det varde, visste han ikkje; men endeleg bar dei henne burt, innsveipt i nokot kvitt. Daa tok det han so ilt, at taarorne trengde seg fram: han treiv tak i armen paa ein, som stod attmed han, og med eit maal, som. skulde vera likesælt, men korso ikkje kunde løyna skakingi, sa han: „Dette var altso den verkefrie maaten dykkar!“ Operatøren drog paa munnen aat sin nervøse „kollega“ og snudde seg ifraa han til sine hjelpesmenner. Dei saag reint vælnøgde ut; spaningi var liksom burtblesi, og dei let ein liten mjuk, svamputt tingest gaa ifraa hand til hand, med’ dei furdad han væl ut. Det var den uttekne gallesteinen. „Me hev daa likevel yvervitnat oss um, at -