129 det var fullt i sin rett med operation, — og at han var naudturveleg!% sa den yngste av dei. Og til takk fyr flaakjeften sin fekk han eit kvast augnekast av formannen. „Trur de, ho kjem seg?“ frettad Stormbom, som kraadde or litt etter kvart. » Tenkjer det!“ svarad den namngjetne kirurgen. „Men ellest kann ein ikkje sverja paa nokon ting no fyr tidi. Folk er so nervøse og litet til aa sæta paa, at dei gjerer den sikraste prognose til skjemdar!% — — Stormbom vende attende til kona si sjukeseng reint sundriven og ør og tok til aa leggja ut um, at aldri i verdi gav han løyve til, at ho skulde handsamast paa ei so uvyrdi vis, som han no hadde voret vitne til. Dei kunde likso gjerna drepa henne med ein gong utan aa pina henne! — Ja, og kunde ho ikkje verta frisk paa onnor vis, so fekk ho vel helder døy paa sotteseng, enn han slepte henne i doktarhender. — Det var ellest ikkje langt ifraa. Doktaren hadde berre sagt han halve sanningi, men det var longe nok til aa setja han i sterk angist. Og no, naar alt stod paa spelet, gløymde han all den ulukka, ho hadde dreget yver han, med' hans synder imot henne vart reint skræms- leg store. Sjølvneisingi la seg yver han, pinte Adolf Paul; Blindebukk. 9