130 han utan miskunn og hædde han med ein anger, som kom væl seint, kor trurøkjen han var. Der hadde han svikat kona si gong etter gong og skrøytt yver det og sagt til henne, at han mi sann kunde greida seg utan henne! At ho hadde tolt det, var ikkje samtykkje, men berre likesæla og høveleg vanvyrdsla. Men det gjorde ikkje saki tæret likare! Og so hadde han faret illa med henne, naar ho ikkje vilde gjeva seg under han! Motstanden hadde rett tergat han til det; men det var ufyndigt av ein mann aa fara illa med ei kvinna, som hadde so mykjet minder likamleg styrke. Det var ei skam, at ein ikkje kunde vera herre yver seg sjølv! -— Nei hans aatferd hadde berre gjort ulukka verre, og hans skuld var tusund gonger større enn hennar! Og so hadde han hemnt seg so reint ringt og giftigt, som berre ein niding gjerer det: Hadde han kann henda ikkje utan naade boret henne utyver med slarv og baktale! Og fyrdi ho ikkje vilde gjeva annan grunn fyr sin motvilje, enn at ho ikkje elskad han, — og han ikkje kunde bera paa henne, at ho elskad ein annan mann, so hadde han kviskrat sin mistanke um arti av hennar kjærleik i øyrat paa venerne sine. Naturlegvis hadde han bedt dei tegja med det, men det visste