131 han daa væl, at dei ikkje gjorde. — Var ikkje hans forbrot so mykjet større enn hennar og so mykjet meir nidingsverk, som han var den sterkare og friare! — — Han gløymde med ein gong, at fyr eit svik som hennar fanst det ikkje straff hard nok og ingi hemn for hjartelaus! Og han gjekk til henne sturen og hugbroten, lagde seg paa kne framfyr sengi, kysste handi hennar, gret og bad henne tilgjeva han og freista. gløyma alt det vonde, han hadde gjort imot henne. Og bad henne tru, at han i framtidi skulde skikka seg onnorleids. Fyr ei vika sidan vilde ho ha tykt, at dette: var, som det burde vera, men no kjende ho seg berre skjemd og audmykt. Uppdagingi av den mystifikation, ho so lenge hadde voret undergjevi, hadde tynt ovmodet hennar. Det linnaste, ho kunde segja um seg sjølv, var, at ho hadde voret tossi og udanad, men nøyddest mest til aa gaa so langt, at ho sette svikarmerkjet paa seg. Og no kom han, som ho hadde snytt fyr livsens lukka og bad um tilgjeving fyr det, som berre hadde voret eit fylgje av hennar svik! — med' den andre kann henda ikkje lenger leivde henne ein tanke, etter han væl hadde gjort henne til laatteløgje! —