132 Ho drog handi snøgt til seg, snudde seg ifraa mannen og berre sa: »Kvifyr skal me tala um det, som er framumfaret? Lat oss helder vona paa framtidi,% Han høyrde ikkje den avbøni, som dirrad løynd attum ordi. Ho var alltid kvass-mælt, og no skar det han so unaadigt hardt i hans angrande bringa, at han vart tykken. Han snudde seg braadt og gjekk utar imot døri. Daa ropad ho han snøgt attende, tok handi hans med baae sine og saag han lenge inn i augo, som um ho aldri hadde set han fyrr. Og det var nokot so mjukt og bedande i augnelaget, at han med ein gong gløymde all illvilje og kjende nokot, som liknad ei von, verma under oska av dei lengesidan utbrende illusjonerne. „Alt skal nok gaa godt“, kviskrad ho. „Eg skal verta frisk att, og sidan skal me vera gode vener; ikkje sant? — i minsto ikkje lenger gjera livet surt fyr einannan.% Han sa ingen ting. Taarorne kom han i augo, og han kysste handi hennar og sat der attmed sengi, til ho sovnad. Det hadde komet yver han slik ein undarleg mjuk hjartevarme, at han kjende mest ikkje seg sjølv att. Men det visste han, at dei no var komne einannan nærare, enn dei nokorsinne