133 hadde voret. Og han var glad, fyrdi det var han, som hadde gjort fyrste stiget. — * X + Det vart ei einaste lang tolmods-røyning fyr Stormbom aa vera i Karlsbad. Alvhild var so nervøs og illtolug og hadde slik galmansrædsla fyr han, at han sjølv vart nervøs av det. Fyrr kunde han rasa det av seg med illska; men no laut han alltid haatta paa, at ho var sjuk, og tøyma seg. Og angisten hans gjorde seg um til fantasier, som blandad draumar og røynsla saman ieirøra. 1Idesse fantasier var alltid ho midmerkje: anten laag ho paa pinebenken elder operationsbordet under doktaren sin kniv, elder ho tvitlast burt og døydde ifraa han. Og otten fyr aa missa henne gjorde traai etter aa eiga henne endaa sterkare, og han heldt paa aa verta vitlaus av denne ævelege lengtingi, som aldri vart stettad. —- Kuren gjorde god verkning. Sjukdomen gav seg etter kvart, og dei kunde snart tenkja paa heimreisi. Men avdi dei ikkje var langt paa sumaren komne endaa, vart dei samraadde um, at dei skulde slaa tvo flugor med ein smikk og vera nokre vikor ved Austersiøen og styrkja krefterne.