187 Men naar han sat med Alvhild og drakk morgonkaffien paa verandaen og let synet vanka ut yver markjerne og ned til vatnet, som glytte fram der langt burte, daa kunde det henda, at baade storkefar og storkemor kom susande paa sterke vengjor og siglde kring villaen, der dei budde, og kvarv vekk i leid av engi ned med vatnet. — Ein einaste gong vaagad Stormbom seg til aa ta høve av dette til aa skjemta litt. „Um me tok og sette den fuglen midt i den blaae silkeveggen din i staden fyr den svarte svanen?“ sa han. ,Den er helder inkje daalegt symbol!“ Men han tok’ det aldri uppatt meir. For Alvhild gav han eit so isande kaldt augnekast, at stormodet hans fraus burt med same. Ho var ikkje likesæl um han, det var langt av den leid! Men kor angerfull ho hadde voret, og kor mange soning-suppstyr dei hadde havt, kjende ho endaa ein sterk otte fyr mannen, skydde fylgjet hans og gjekk helst aaleina. Stormbom let henne stella seg, som ho vilde. Doktaren hadde paa det strengaste krevt, at ho skulde livast fyr all hugskaking. Heile timarne kunde ho liggja ned med strandi og -stira ut yver sjøen imillom dei høge grasstraai, som vaks i fjørekanten.