139 so langt augat saag, og sende smaarynningar i tusundtal nedigjenom brotet til aa reida vegen fyr seg, der han vilde fram dei næste hundrad aari, i fall hans velde fekk vara so lenge. Nedunder breidde Austersjøen ut sin blanke flate til spegill aat herremanden. — Nokre raudbarkad segl. huskad seg her, nokre kvite der; ein røyk langt ute fortalde, at ein eimbaat kavlad seg fram derburte. Men lengst burti himmelsynet ruvad torehausarne seg upp i allskens fæl skapnad og helsad soli med gyllte ljoskar og hotande skuggar. Svalor skvatt att og fram og fangad my; maasar og ternor gjorde faarlege fljuge-kunststykkje, sturtad seg hovudstup i sjøen etter fisk, kom upp att, gjorde ei nyfikne-ferd inn yver skogen og flaksad so vidare i eit ævelegt jag med tunge, støde vengjeslag, med’ den sterke nakken var framskoten, og augo spæjad etter ran. Ender og daa gnall dei i med eit haast skrik, ikkje ulikt som naar ein foréten rakke gjøyr. Alvhild vart ikkje trøytt av aa furda paa dette mangfelde kringsjaa, endaa det gjekk time etter time. Idag hadde ho endaa ikkje laugat seg — og hadde sett seg fyre, at ho vilde ikkje helder. For heile vika hadde det voret blaasande