141 tottest henne verta villare og verre etter kvart. Og ho hadde ikkje nok vilje til aa fri seg ut or denne kjensla. Ho reiste seg upp, men hadde ikkje magt yver kroppen; den underlege leiken i musklerne tok til att i ujamne, meiningslause rykkjer. Med' ho arbeidde imot dei usynlege baarorne, slagad ho utigjenom fjøra lika ned til vats-trømi. I rædsla seig ho ned, trykte hovudet fast i sanden og laag lenge soleids og stirde ut yver det blanke vatnet. Med ein gong vart angisten og uroen liksom blesen burt. Ho kjende seg fredsæl og vart som eitt med den jamne flata, som ho let augo glida burtyver i det endelause. Og justsom naar ho laag paa divanen heime i koven sin og stirde paa den azurblaae veggen, totte ho med ein gong, at ho ikkje lenger laag. Ho sveiv i lause lufti. Og havflata vart ein svær, hangande duk av glinsande silke og torehausarne eim, som steig upp or eit endelaust djup, og eimen fekk ljos og ymse liter av eit upphav, som ho ikkje saag. Augo gleid uppetter med den glinsande duken. Der skaut ein odde ut si mjuke grønska, som han kunde voret ein lauvprydd tverr-bjelke, som heldt den blaae duken.