142 — Ho laut skratta. For ho totte, det var morosamt, at ho ikkje hadde set verdi soleids fyrr. Tvert yver den lauvklædde tverrbjelken gjekk tvo sprikjande, brune linjor ut ifraa same punktet, der det stod eit kvitt merkje. Ho visste nok, at det var vegvisaren, og at dei tvo brune linjorne, som gjekk til kvar sin kant der ifraa, var vegjerne til dei langt aatskilde laugeplasserne fyr dei tvo ueinige halvpartarne av manneætti. Det stod nett no eit par uppmed vegskiftet. Dei skildest og gjekk kvar til sin kant. Fyr enden av kvar linja var ei gul badehusrekkja, som bryggja hekk ut ifraa som ein svart stige. — Herren smatt inn i det gule paa si sida og damen likeins paa si. Og so var desse tvo species burte. Men paa baae stader kom strakst etter eit menneskje ut or det gule og gav seg varlegt til aa kliva utetter kvar sin stige aat den glinsande duken, som dei sokk ned i, so berre hovudet vart synlegt. Dei kraup der att og fram ei stund, til dei endeleg kravlad seg uppatt i kvar sin stige og smatt inn i den gule rekkja. — So kom det ein herre ut paa den eine staden og ei dame paa den andre, fylgde kvar si linja til vegvisaren, som hadde skilt dei aat. Der tok dei einannan i armen justsom fyrr, og so gjekk dei sømelegt sida um sida inn i det grøne.