143 Alvhild skrattad. — At ho aldri hadde gjevet gaum etter dette fyrr! — So løglegt, at dei skulde gaa til sides ifraa einannan inn i kvar sin løyndom fyr aa kunna klæda av seg — han herren og ho damen! Og so møtast att og gaa justsom tvo uløyste gaator sida um sida! — Likevæl hadde dei gjort plent det same der ute i den glittrande duken, kraup ut som flugor, gnikad seg reine og gjorde dei same rørslor i det same element. Kvifyr leikad dei so blindebukk med einannan?! — Ho sette seg upp att. Det trøyttad ogso, um ein saag verdi vend upp ned og sneidvridi! Og nokot sers nytt fekk ein ikkje sjaa daa helder; berre det same paa ein annan maate! Ho kunde fyr den skuld gjerna lata havet vera hav att og hausarne hausar, og upp og ned kunde vera upp og ned — i staden fyr høgre og vinstre! č Men med eitt kom baarorne yver henne att; logni var burte, og ein storm fôr fram yver henne med susande dun. Det var, som um havet hadde løyst henne upp i ein heil samling av livande skapningar, sjølvraadige ting med eigen vilje og rørsla, som no huskad um einannan i vill røra. — Ho let augo att og gav seg viljelaus havet i vald. Og alt vasad seg saman i