144 ein einaste floke. Men ut or floken kom menneskje, som alle liknad mannen hennar: — dei klengde seg fast i einannan, kom henne nærare og nærare. Kvar ho saag, so var det mannen sitt bilæte — mannen, som ho hadde slik ei usegjeleg rædsla fyr. Ho kunde ikkje verja seg; ei uhorveleg baara tok og bar henne fram imot -dei tusund armarne, som skaut upp alle stader. Dei treiv tak i henne, trykte henne mest i hel, og all hennar haatt løyste seg upp og døydde burt i ein ov-svir av tusund pinesame kjenslor, slengde av baarorne og døyvde av dunen. — Endeleg kom ho til seg att, reis upp or si magtløysa og gjekk heimatter med seine, ustøde stig — liksom bori av lange dyningar. Ho freistad tvinga seg til aa sjaa alt sneidvridet, justsom med’ ho laag i fjøra. og var tryllt av aa stira utyver den glinsande havflata. Det lukkast fyr henne. Logni kom att; ho kom ut or S22rome sitt vald og totte, at ho stod horisontalt imot ein vertikal flate og kunde gaa soleids. Og alle, ho møtte, gleid nedanifraa upp imot henne. Men attum dette fyresviv laag angisten paa lur og liksom kviskrad, at logni var galenskap, som ho flydde ved aa gjeva seg i baarorne sitt vald, — til dess ho i ørmegti hypnotiserad seg med minnet um den glinsande