145 havflata, der ho hadde leget og stirt, til all kjensla var burte, og heile verdi vart sneidvridi. Ho vart kastad imillom baae desse av rædsla fødde kjenslor — den, som ho visste var galenskapen si idiotiske logn, og den, som gjorde henne gali av hjelpelaus otte. Men ho torde aldri segja det til ei sjæl. For ho visste, at fekk dei tak i, korleids ho var vôri, kom dei til aa setja henne paa daarekista. Ræddhugen fyr mannen heldt ho i age, so langt ho kunde, med aa kalla fram det sneidvridne syn paa tingen, som ho hadde lært seg til ned med sjøen. Ho totte alltid, ho stod so utanum daa, at ho vart likesæl og kunde vera med paa alt. Men naar minnet um det uppstyr, det so tidt hadde voret med dei, steig trugande upp imillom dei, so vekte det henne or dvalen og slengde henne handlaust inn i ei vitlaus rid av rædsla, som tok ifraa henne resten av motstandskrafti. Som um ho var slengd av brotsjøar, ho ikkje kunde staa seg imot, dreiv ho magtstoli inn i famnen hans. Ho vart hans og tolde smeikarne hans, med’ vitløysa vatt sine svarte bylgjelinjor byrtingsnart um kvarandre fyr hennar syn og dansad med tusund andlit, som alle var lik mannen sitt; dei rette armarne ut etter henne, Adolf Paul: Blindebukk, 10