146 tok og tædde henne upp i ein ov-gir, som med rullande rytmer gjorde henne til inkjes. — -— — 3 K * Dei hadde étet siste middagen i Sellin. I morgon skulde .dei reisa til Berlin att og gjera nokre innkjøp, og sidan vilde dei ta heimvegen igjenom Sverike. Stormbom ordad um, at dei skulde gaa ned til strandi endaa ein gong, fyrr dei reiste. Og so gjorde dei det. Dei sat der lenge og saag ut yver sjøen utan aa segja eit ord. Alvhild var logn og vælnøgd, og Stormbom sat der med eit uppsyn, som um han aatte heile verdi. Og heim att gjekk dei i make gjenom bokeskogen arm i arm. Det lét song imot dei burtimillom tréi. Dei stoggad og lydde; det høyrdest, som det var salmesong. — „Aa — det er sant, det er sundag i dag!“ sa Alvhild. Stormbom vyrde ikkje stort paa den opendagingi; han hadde daa sundag alltid no! Dei gjekk lenger og kom fram til den plassen i skogen, der det vart haldet gudstenesta. Imillom dei graae bokestuvarne stod benkje-