151 høgtidsbunad med kvit vest og raude sokkar og ransakad marki. Storkefar gjorde eit stig til høgre og eit stig til vinstre og vart so standande paa eine foten og saag gaumsam burtimot byen. So slengde han den lange nebben sin imot storkemor, justsom han vilde kviskra henne eitkvart morosamt i øyrat. Men storkemor snudde seg snurti ifraa han, strauk sin kos og let han staa der. Den gamle skalken tok det slett ikkje illa upp, men stod der roleg paa ein fot og klatrad smaatt speande og sjølvnøgd med nebben. Han klatrad ein gong til, hardt og illhervelegt; det lyddest mest som ein vanvyrdsleg laatt og naadde fram like til verandaen, der Stormbom og Alvhild just sette seg ned og heldt einannan um livet.