154 Soleids sa han til dei andre doktararne. Men til folk ellest hadde han meir aa fortelja. Det pretad i han, at han ikkje hadde voret kar til aa faa tak i løyndomen hennar — det, som var roti og upphavet til sjukdomen, og som han var viss paa fanst der. Og det maatte han hemna seg fyr paa fru Stormbom! — Vilde ho ikkje kompromittera seg fyr han aaleina, so kunde han til hemn kompromittera henne fyr all verdi! — Ein skal ha full tiltru til lækjaren sin! Og dessforutan — naar alt var vortet til rettes der i huset, so skadde det daa ikkje! —- Dessforutan kunde han tronga halda slarvekjerringarne ein grand skadelause og! — So spreidde han ut det ordet, at fru Stormbom hadde voret i Tyskland og stadet ut ein livsfaarleg operation. Men han nemnde ingen ting um, kvat ho var opererad fyr. „Kvat var det ikkje me sa!“ — sa slarvekallarne. „Ho var altso ikkje normal! Aa ja, det var no ikkje vandt aa skyna helder.“ Og Bromann tenkte med hugsott paa dei mange rare vekslarne, som gjekk i missen no, naar makarne var einige, — og han gjorde sitt beste med aa bera slarvet utyver, han og, for han vilde i minsto ha valutta paa den maaten. „Tenk var det verkeleg soleids med henne